Wpływ aminokwasów na włosy
29 września 2021Kilka słów o szkoleniu z przeszczepu włosów w Turcji
14 października 2021
Łysienie bliznowaciejące występuje jako objaw wielu chorób. Jedną z nich jest liszaj płaski. Ta choroba atakuje głownie skórę głowy oraz błony śluzowe organizmu człowieka.
Liszaj płaski mieszkowy to odmiana liszaja przebiegająca z zajęciem mieszków włosowych. Jest on najczęstszą przyczyną łysienia bliznowaciejącego. Objawia się zaczerwienieniem, złuszczeniem okołomieszkowym naskórka, swędzeniem i nadwrażliwością skóry. Zmiany zlokalizowane są zazwyczaj w okolicy czołowej lub na szczycie głowy. Liszaj płaski mieszkowy może także występować w obrębie brwi, pach i pachwin. Występuje dwa razy częściej u kobiet niż u mężczyzn. Choroba polega na postępującej i nieodwracalnej utracie włosów w wyniku uszkodzenia mieszków włosowych przez proces autoimmunologiczny. Łysienie i liszaj płaski są ze sobą ściśle powiązane. Liszaj płaski prowadzi do łysienia przebiegającego na wskutek bliznowacenia. Choroba ma charakter postępujący z różnym nasileniem. Zanik mieszków włosowych powoduje nieodwracalną utratę włosów.
Przyczyna powstania choroby nie jest znana. Najbardziej prawdopodobne jest jednak podłoże autoimmunologiczne. Z pewnością u osób z innymi chorobami autoimmunologicznymi, przebieg może być o wiele cięższy. Choroba ma charakter postępujący, jednak z różnym nasileniem. Początkowo niewielkie ogniska mogą mieć tendencję do łączenia się i zajmowania rozległych obszarów skóry głowy. Liszaj płaski może być również spowodowany przez różne leki. Jest to choroba przewlekła.
Liszaj płaski mieszkowy – objawy
Liszaj płaski mieszkowy, znany także jako lichen planopilaris, to rzadka choroba skóry wywołująca pierwotne łysienie bliznowaciejące. Objawem choroby jest występowanie grudek i zmian skórnych na owłosionej skórze głowy, które mogą powodować silny świąd. Pacjent często zgłasza się do dermatologa z powodu owłosionych obszarów skóry głowy, gdzie widoczne są pęcherzowe zmiany. Obraz kliniczny może również obejmować zmiany na śluzówkach jamy ustnej i narządów płciowych.
Przebieg choroby bywa przewlekły i oporny na leczenie. Leczenie łysienia zwykle obejmuje stosowanie glikokortykosteroidów, a w trudniejszych przypadkach także cyklosporynę. Dermatolog ocenia aktywność choroby na podstawie obrazów klinicznych i innych badań.
Liszaj płaski mieszkowy – leczenie choroby
W leczeniu liszaja płaskiego, ze względu na brak znajomości etiologii nie można zastosować terapii przyczynowej. Leczenie trychologiczne w liszaju płaskim mieszkowym oparte jest na działaniach przeciwzapalnych oraz łagodzących i nawilżających. Zabiegi mają na celu załagodzić poczucie swędzenia. Następnym etapem w leczeniu liszaja płaskiego jest zastosowanie zabiegów wzmacniających włosy. Celem tej terapii jest opóźnienie wypadania włosów i zabliźniania mieszków. Do każdego zabiegu stosuje się terapię lampami LED. Długość fali, czyli kolor światła jest uzależniony od rodzaju zabiegu. Przy zabiegach łagodzących stosujemy światło niebieskie, które działa łagodząco na skórę. Z kolei w przypadku stymulacji włosa stosuje się światło czerwone. Ta długość fali działa stymulująco na mieszki włosowe, komórki oraz naczynia krwionośne.
We wczesnym okresie dużą rolę odgrywają leki o działaniu przeciwzapalnym. W niektórych przypadkach może okazać się skuteczna terapia antybiotykowa – erytromycyną. Wykazana jest również skuteczność leczenia liszaja płaskiego przy stosowaniu miejscowym leków immunosupresyjnych.
Zanik mieszków włosowych powoduje nieodwracalną utratę włosów dlatego bardzo ważna jest natychmiastowa reakcja i rozpoczęcie leczenia. Ocena stanu skóry i zdiagnozowanie problemu możliwe jest wyłącznie po przeprowadzeniu szczegółowego wywiadu trychologicznego i badaniu trichoscopowym. W niektórych przypadkach konieczne jest badanie histopatologiczne skóry.
Autor: Marzena Dubas – trycholog
Wróć do poprzedniego artykułu: Wpływ aminokwasów na włosy
